Aan alle vrouwen die pas op latere leeftijd de diagnose ADHD kregen. Bij wie de drukte niet altijd zichtbaar was maar altijd intern aanwezig was. Die na jaren twijfelen, zoeken, vallen en opstaan eindelijk snappen waarom hun hoofd altijd al anders werkte.
Voor de vrouwen die zich op de werkvloer elke dag nét iets groter maken dan ze zich voelen. Omdat ze wél iets te bieden hebben. Impact kunnen maken en dat ook willen. Maar niet altijd de ruimte krijgen om dat op hun eigen manier te laten zien.
Voor de moeders die hun kind zien worstelen op school. Die op gesprek moeten komen, opnieuw moeten uitleggen, opnieuw moeten vechten. Omdat hun kind niet binnen het standaardplaatje past.
Fijne vrouwendag aan de vrouwen die altijd te horen krijgen dat ze “te veel” zijn. Te gevoelig, te druk, te intens. Terwijl ze gewoon zichzelf proberen te zijn.
Fijne vrouwendag aan de vrouwen die elke avond op zijn. Omdat een hele dag “normaal doen” meer energie kost dan wie dan ook ziet.
Maar ook voor de vrouwen die het wél zeggen. Die niet meer maskeren. Die op werk vertellen dat ze autistisch zijn, ADHD hebben, of anders denken. Die ruimte nemen, ook als die ruimte er nog niet vanzelf is.
Fijne vrouwendag aan iedereen die zichzelf herkent in dit verhaal.
Of iemand kent die dat doet.
Jullie zijn niet lastig. Jullie zijn nodig.
Mocht je ooit het gevoel dat je te gevoelig, te druk of te intens bent?
Laat dat alsjeblieft los.
Je bent precies genoeg.
